۲۸ اسفند ۱۳۹۰

جنون


 » اگرچه جنون تنها زبانِ مشترک میانِ اثر و دنیای مدرن نیست، اما آن اثری که ظاهرآ در جهان، در غرقابِ نیستی فرو می رود، و "بی معنایی" خود را آشکار می کند و بصورتِ امری بیمارگون جلوه گر می شود، در اصل، زمانِ جهان را در اختیارِ خود می گیرد، بر آن حاکم می شود و آن را هدایت می کند؛ جنون که ادامه ی اثر را ناممکن می کند، سبب می شود که این اثر خلاء ای ایجاد کند، فرصتِ "سکوتی" فراهم آورد، پرسشی بی پاسخ را طرح کند و گسیختگیِ آشتی ناپذیری را سبب شود که در آن "جهان" ملزم می شود "خود" را موردِ پرسش قرار دهد؛
و درباره جنون آرتو و نیچه: جنون از هم گسیختگی و نابودی مطلقِ اثر ست، لحظه ی نقض آن ست و حقیقت آن را در زمان پایه می نهد؛ جنون کناره ی بیرونی اثر، مرزِ ویرانی و سیمای آن را در برابر خلاء رسم می کند، جنون دیگر آن فضای تردید و بی تصمیمی نیست، بلکه تصمیمی ست که بر مبنای آن اثر به طور قطعی و همیشگی به تاریخ پایان می بخشد و بر آن مسلط می شود؛
آثار آرتو در جنون، غیبتِ خویش را تجربه می کنند؛ این آزمونِ تلخ، شهامتِ تکرار کردن ش، این همه کلماتی که برای مبارزه با "فقدانِ اساسیِ زبان" به بیرون تراوش کرده، "اثر"ست؛ همین ها که در سراشیبیِ "غرقابِ فقدانِ اثر" جاری است؛

- میشل فوکو - تاریخ جنون | ۱۹۶۱؛
---
Though madness is not the only language "common to the work of art and the modern world...but (rather) through madness, a work that seems to drown in the world, to reveal there its non-sense, and to transfigure itself with the features of pathology alone, (it) actually engages within itself the world's time, masters it, and leads it; by the madness which interrupts it, a work of art opens a void, a moment of silence, a question without an answer, provokes a breach without reconciliation where the world is forced to question itself." 
And on Nietzsche & Artaudian madness..."(it) is the absolute break with the work of art; it forms the constitutive moment of abolition, which dissolves in time the truth of the work of art; it draws the exterior edge, the line of dissolution, the contour against the void (into which they slipped)...Madness is no longer the space of indecision through which it was possible to glimpse the original truth of the work of art, but the decision beyond which this truth ceases irrevocably, and hangs forever over history."

-Michel Foucault , Madness and Civilization: A History of Insanity in the Age of Reason


هیچ نظری موجود نیست: