۹ بهمن ۱۳۹۰

رابینسون کروزه

» اگر رابینسون هیچ وقت مرتفع ترین یا دقیق تر بگوییم، مرئی ترین نقطه ی جزیره را ترک نکرده بود، حالا چه از روی تسلای خاطر یا فروتنی یا ترس یا ناآگاهی، یا دلتنگی، به زودی تلف شده بود؛ ولی چون بی اعتنا به کشتی ها و بُردِ ناچیزِ دوربین هایشان به کاوش و تجسس در سرتاسرِ جزیره اش پرداخت و به لذت بردن از این کار خو گرفت، توانست زنده بماند و در پی یک سلسله از حوادث که البته به حکمِ عقل اجتناب ناپذیر هم بودند، عاقبت او را یافتند؛

رابینسون کروزه - فرانتس کافکا؛
---
“Hätte Robinson den höchsten oder richtiger den sichtbarsten Punkt der Insel niemals verlassen, aus Trost oder Demut oder Furcht oder Unkenntnis oder Sehnsucht, so wäre er bald zugrunde gegangen; da er aber ohne Rücksicht auf die Schiffe und ihre schwachen Fernrohre seine ganze Insel zu erforschen und ihrer sich zu freuen begann, erhielt er sich am Leben und wurde in einer allerdings dem Verstand notwendigen Konsequenz schließlich doch gefunden.”
- Franz Kafka, Robinson Crusoe

 پانوشت: » از دیدرس ِ آنان دور شد تا جهانِ خویش را بشناسد، راست ست که برای جهانی شدن ابتدا باید جهانی داشت؛
“Both Odysseus and Crusoe, the two shipwrecked mariners, make their weakness (that of the individual who parts from the collectivity) their social strength. Delivered up to the mercy of the waves, helplessly isolated, their very isolation forces them recklessly to pursue an atomistic interest … Both realize totality only in complete alienation from other men, who meet the two protagonists only in an alienated form—as enemies or as points of support, but always as tools, as things.”

Max Horkheimer & Theodor Adorno, from The Dialectic of Enlightenment

هیچ نظری موجود نیست: