۱۱ دی ۱۳۹۰

نی لبک

جمجمه ام را | تمثالِ پناه گرفته در مغاکِ جانم را | سرریز از شعر | بالا می برم | جامی شراب | در نوشانوشِ جشن | سلام! سلام بر شما زنان | همه ی زنان که عاشق داشته اید | که عاشق دارید | گاه می نشیند بر دلم یک سوال | چرا به پایان نبرم جمله ی هستی ام را | با نقطه ی یک گلوله؟
امروز هرچه بادا باد | غزل بدرودم را می سرایم | حافظه! | انبوه محبوبه هایم را | در صفهایی بی انتها | در تالار مغزم به گرد آمدن فرما | از چشمی به چشمی خنده را واریز | شب را بگو آذین ببندد | با همه ی زفافهای پیشین | خنده را از جسمی به جسمی واریز | شبی ساز کن آن سان که هیچکس هیچگاه از یادش نبرد | حالاست با مهره های پشتم نی لبک بنوازم؛

 - ولادیمیر مایاکوفسکی؛

پانوشت: " این سوال برای تو باید کمی عجیب باشد ، معلوم است که تو عاشقی ، ولی آیا اونی که تو عاشقشی منم؟ ولی آیا آن قدر عاشقی که من تمام مدت بتوانم این عشق را احساس کنم؟
نه. این را من قبلا به اوسیپ هم گفته ام. تو هیچ عشق خاصی به من نداری. عشق تو شامل همه چیز است و در آن همه چیز من هم یک گوشه جا دارم ( شاید هم جای نسبتا بزرگی ) ولی بعد از این اگر من جزء این مجموعه نباشم چی؟ آن موقع من مثل تکه سنگی از وسط جوی برداشته می شوم در حالی که عشق تو خروشان به راهش ادامه می دهد و همه چیز را از سر راه بر می دارد ، درست نمی گویم؟"

- قسمتی کوتاه از نامه ی مایاکوفسکی به لی لی – مسکو – 27 فوریه 
---
Пролог

За всех вас,
которые нравились или нравятся,
хранимых иконами у души в пещере,
как чашу вина в застольной здравице,
подъемлю стихами наполненный череп.

Все чаще думаю -
не поставить ли лучше
точку пули в своем конце.
Сегодня я
на всякий случай
даю прощальный концерт.

Память!
Собери у мозга в зале
любимых неисчерпаемые очереди.
Смех из глаз в глаза лей.
Былыми свадьбами ночь ряди.
Из тела в тело веселье лейте.
Пусть не забудется ночь никем.
Я сегодня буду играть на флейте.
На собственном позвоночнике.
Prologue

For all of you,
whom I’ve admired or still am admiring,
hidden like icons in the cave of the soul,
like a goblet of wine at a festive gathering,
I shall raise my heavy, verse-brimming skull.

More and more often, I wonder,--
why shouldn’t I place
the period of a bullet at the end of my stanza?
Today,
just in case,
I am giving my final, farewell concert.

Memory!
Gather into the brain’s auditorium
the bottomless lines of those who are dear to me.
from eye to eye, pour mirth into all of them.
Light up the night with the by-gone festivity.
From body to body, pour the joyous mood.
Let no man forget this night.
Listen to me, I will play the flute.
On my backbone tonight.

هیچ نظری موجود نیست: