۲۶ آبان ۱۳۹۰

شاعر

» گوته می گوید: انسان فقط تا آن اندازه ای خودش را می شناسد، که جهان را می شناسد؛ انسان جهان را فقط درونِ خودش می شناسد؛ و از خودش فقط در درونِ جهان آگاه ست؛ هر عینِ تازه ای حقیقتآ شناخته شود، اندامِ تازه ای در درونِ خودمان به وجود می آورد؛
او مثالی از یک شاعر به دست می دهد که مادامی که جمله های ذهنی بیان می کند هنوز نمی توان او را شاعر خواند؛ اما به محض اینکه درک کند چگونه جهان را به تصرف خود در آورد یا جهان را از آنِ خود کند و این را بیان کند، او شاعر ست؛ تمامی ناپذیر ست؛ و همواره می تواند نو باشد؛ در حالیکه سرشتِ صرفآ ذهنی شاعر، به زودی ته می کشد؛

» ک.لویت: از هگل تا نیچه

هیچ نظری موجود نیست: