آغاز ِ آخرینِ صداها

داوری درباره ی دیگری، داوری در بابِ خویشتن است | شکسپیر - هملت؛

به جز خودت که نیستی، تمامِ نشانه های "ما" هستند؛ و این "هستن" آنقدر بزرگ و عمیق ست که دیالوگی بی پایان را آغاز کنم؛ دیالوگی با درونی ترین پرده های مجروحِ تن م؛ دیالوگی با بیرونی ترین و دمِ دستی ترین مکان/زمان هایی که با هم تجربه شان کرده ایم؛

و خواستِ آزادی مگر چیست جز همین اصرار بر تداومِ دیالوگ وقتی تراژدی با تمامِ وجوهِ بسیط و ویرانگر ش می رود که فضاها را مصادر کند؛
فراموشی، خیانت ست به همه ی سر حدات ای که زیسته ام/زیسته ایم شان؛ اتفاقآ درست در زمانی که پلک م می پرد، شانه ام می لرزد، و مشت ام را در جیب پنهان کرده ام؛ درست در همان لحظاتی که خشمِ درمانده وجودم را می خورد، بر می گردم دست می کشم به همه ی نشانه هایی که از دست داده ام؛ به همه ی راه هایی که در انفرادی، پیموده نشدند؛ بر می گردم به واژه هایی که بی مناسبت و بی دریغ تو را خطاب کرده اند؛ و وقتی با همه ی این ها چشم در چشم مواجه شدم، می گذارم در من زندگی کنند؛ آنها را دور نمی ریزم؛ زیرا که وقتی بر لبه ی خلاء ای که به باور ِ من با حقیقت، احاطه شده بود، خانه کرده بودیم؛ می دانستیم که وفاداری به این حقیقت تنها در گرو تداومِ مواجهه به رغمِ انفصال ها و بیم ها ممکن ست؛ امروز اما حتی شهادت دادن به ناتمام ماندن ش کفایت نمی کند، همزیستی تنها همزیستی می تواند تیزی هایش را به شانه بدل کند؛
گمان می کردم  هرگز تو را به خاطر همدستی با پیرامونی که رویا را تباه کرده است، نخواهم بخشید؛ امروز اما تمام و کمال آغوش م را باز می کنم، گذشته ام را می بوسم و بر ویرانه اش دوباره می سازم؛
ساختن می تواند آنقدر که او گفته، مکانیکی و محتوم، دیگری را نفی نکند؛ می تواند با گذشته اش چنان بیامیزد، با تاریک و روشنای ش چنان یگانه شود که این بار اگر "درنگی" در اضطرارهای مدام سر بر می کند،  بی انکار و گریز، خطر کند به راه های نرفته؛
ساختن می تواند مسیری دیگر بپیماید؛ واژگانِ مستعملِ همه ی این هزاره های اندوه را به اشک/خند از نو بشوید به تن شان لباس بدوزد و جهانِ رمزگانِ نو بیافرآیند؛

ساختن می تواند از آخرینِ صداها آغاز شود؛ از صداهای زندانی ..