۲۷ شهریور ۱۳۹۰

حیاتِ برهنه

بازخوانی؛

بنیامین در مقاله ای به نامِ "قصه گو" هنگامی که به شیوه ی خاص خودش زوالِ تجربه در عصرِ جدید را توصیف می کند، از انسانِ مدرنی سخن می گوید که اکنون زیرِ آسمانِ فراخِ دشتی ایستاده است که دیگر هیچ چیزِ آن بی تغییر نمانده جز ابرهایش :

« و زیرِ این ابرها، در میدانِ نیروهای برخاسته از سیلاب ها و انفجارهای ویرانگر، تنِ نحیف و شکننده ی انسان ایستاده بود؛ »


والتر بنیامین | تاملاتی در آثار نیکلای لسکوف | فصلنامه ارغنون، شماره 9، 1375، ص 2؛

۲ نظر:

گمنامیان گفت...

سلام دوست عزیز
بیست و یکم سپتامبر،یعنی فردا روز بین المللی صلح است. از تمام دوستان وبلاگ نویس می خواهم با نوشتن مطلبی به استقبال این روز مهم بروند و سهم خود را در آگاه سازی این روز مهم، ادا کنند
بسیار زشت است که جامعه ایرانی و فارسی زبان، از این روز مهم بی خبر بماند.

مدیریت بالاترین قول داده است که اگر چند مختلف در اینباره نوشته شود، فردا در صفحه اول بالاترین یک قسمت را به این لینک ها اختصاص دهد.

لطفا آدرس نوشته خود را برای من بفرستید، اگر خودتان آنرا در بالاترین لینک کرده اید که آدرس لینک را بدهید، اگر نه من از طرف شما ارسالش می کنم.
اگر حوصله نوشتن مطلب خاصی را ندارید، حداقل همین مطلب و نوشته مرا کپی کنید و در وبلاگ خود بگذارید.

برای توضیحات بیشتر این نوشته مرا بخوانید،
http://gomnamian.blogspot.com/2011/09/blog-post_12.html

چقدر از روز صلح می دانید؟ روز بیست و یکم سپتامبر، به همت یک جوان پرشور، توسط سازمان ملل به عنوان روز صلح در نظر گرفته شده است، برای دانستن اثرگذاری این روز، کافیست توجه کنیم که حتی طالبان نیز به آن وفادار مانده اند و و به دلیل صلحی یک روزه ای که برقرار شده است، یک و نیم میلیون کودک افغان، به یمن این روز از نعمت واکسن برخوردار شدند.

این وظیفه ما وبلاگنویسان است که این روز را پاس بداریم و توجه همه را به آن جلب کنیم.

روز صلح توسط مستند ساز بریتانیایی و جرمی گیلی در سپتامبر 1999 بنیان نهاده شده است. آرمان این بنیاد خیریه این بوده است که جنگ را در تمام دنیا برای یک روز در سال، متوقف کنند.

در هفتم سپتامبر 2001، تلاش های این گروه به ثمر نشست و سازمان ملل بیست و یکم سپتامبر هر سال را طبق قطعنامه ای روز صلح نامیده است.

همه ساله در این روز، هنرمندان و موسیقی دانان به برگزاری کنسرتی بزرگ اقدام می کنند. شرکت های بزرگی چون اسکایپ، کوکا کولا و پوما به جهت حمایت از این روز، اسپانسر تبلیغاتی این کمپین هستند.

جرمی گیلی ، از سال 1998 با تمام توان تلاش کرده است که با کمک سازمان های غیر دولتی و دانشجویان و نمایندگان دولت ها، به نشر این ایده بکوشد و اکنون این زحمات او به ثمر نشسته است.

در سال 2006 این تلاش ها چهره خود را خوب نشان داد، در میانه جنگ داخلی به مدد این روز صلح، کمک رسانان بین المللی موفق شدند که به قسمت جنوبی و جنگ زده سودان، غذا برسانند، در سال 2007، بیش از یکصد میلیون نفر در سرتاسر دنیا، در برگزاری این روز، همیاری نمودند. در افغانستان و در پی اینکه طالبان به این روز وفادار ماندند، نیروهای بین المللی موفق شدند که بیش از یک میلیون و چهارصد هزار کودک را واکسینه کنند.

شخصیت های بزرگی چون عالیجناب دالایی لاما و یا سیاستمدارانی چون کوفی عنان و یا دبیر کل اتحادیه عرب یا نخست وزیر اسراییل نیز جز حمایت کنندگان از این روز هستند.

داریوش الف گفت...

وجودِ مجازيِ تكه تكه شده. همان برزخِ ميان نور و ظلمتِ اهريمني خود. همان يكه تازِ نابودكنندگانِ كمال خويشتن. همان اسيرِ ترديد ابديِ اين سو يا آن سو. آن موجودِ بي پناه. آن . . انسان.

مي‌بينمت. ايستاده در ظلمت ِ خويش، خرمن ِ زمان را آسياب مي‌كني. بر جنازه‌ي تو نماز مي‌خوانند، مردمان. نمازي بي تكبير.
دعوت می کنم مطالب مرا در وبلاگ میزان بخوانید. مثلا این پست:

http://mizan-ghalam.blogspot.com/2011/10/blog-post_08.html