۱۵ شهریور ۱۳۹۰

آفرینش هنری

بازخوانی از برای سوژه ای که میانِ تجربه ی مرگ در زندگی و تجربه ی زندگی در مرگ، آونگ ست؛

به باورِ من، مساله ما یافتنِ چیزی ست که در میدانِ جنگ، میانِ کِیف و ایثار نباشد؛ ما باید به واقع در پیِ یافتنِ یک پارادایمِ سوبژکتیوِ سوم باشیم؛ و این جستجو، مسئولیتِ مشخصِ آفرینشِ هنری ست؛ چرا که اغلب وقتی تکلیفِ سیاست آنچنان روشن نیست، مسئولیتِ مشخصی برای آفرینشِ هنری وجود دارد که به موجبِ آن باید به بشریت در یافتنِ پارادیمِ سوبژکتیوِ تازه یاری رساند؛ 
پس می توان نتیجه گرفت که سوژه هنر فقط خلقِ یک فرآیندِ جدید در عرصه ویژه ی هنر نیست؛ بلکه همچنین مساله ای مربوط به جنگ و صلح ست؛ چرا که ما اگر به این پارادایمِ سوبژکتیوِ نوین دست نیابیم، جنگِ بی پایانی در کار خواهد بود؛ و اگر ما خواستارِ صلح، - صلحِ واقعی - هستیم باید این امکان/ Possibility را در نظر بگیریم که سوژه شدن تنها در جریانِ آفرینشِ لایتناهی، انکشافِ لایتناهی به دست می آید و نه در انتخابِ فاجعه بار میانِ یک فرم از قدرتِ مرگ ( تجربه ی حدودِ لذت) و فرمِ دیگری از قدرتِ مرگ (که همان ایثار و جانفشانی در راهِ ایده ی انتزاعی ست). آفرینشِ هنری در زمانه ی ما به گمانم باید چنین باری را بر دوش بگیرد؛

The Subject of Art , Alain Badiou

هیچ نظری موجود نیست: